Aseksualność

Orientacja psychoseksualna to odczuwany wewnętrznie popęd i pożądanie do osób określonej płci. Jest to zbiór zachowań, fantazji, emocji, seksualnych i życiowych preferencji decydujący o wyborze partnera. Wyróżnia się trzy orientacje psychoseksualne: hetero-, homo- i biseksualna. Na podstawie częstości aktywności seksualnej i intensywności pożądania seksualnego można wyróżnić dwa przeciwległe bieguny: osoby hiper- i hiposeksualne. Dla osób hiperseksualnych trudnością może być opanowanie własnej seksualności, pohamowanie zachowań seksualnych i wiążące się z tym przykre konsekwencje. Z kolei osoby hiposeksualne charakteryzują się nieobecnością pożądania seksualnego. W obydwu przypadkach poziom pożądania może pod pewnymi względami określać indywidualną tożsamość seksualną. Czym zatem jest aseksualność?

Podstawową cechę aseksualności stanowi niskie pożądanie seksualne. David Jay, amerykański aktywista określający siebie jako aseksualistę kilkanaście lat temu założył stronę internetową dla osób aseksualnych – AVEN. Jego zdanie aseksualność nie jest wyborem (jak celibat czy „białe małżeństwa”) a częścią tożsamości: „Osoba aseksualna nie przeżywa pociągu seksualnego. W odróżnieniu od celibatu wybieranego przez niektórych ludzi, aseksualność stanowi integralną część tego, kim jesteśmy. Nie sprawia, że nasze życie jest w jakiś sposób lepsze lub gorsze, po prostu doświadczamy innych problemów”.

Aseksualność określa się również jako całkowity brak zainteresowania sferą seksualną. Często osoby aseksualne nie manifestują ani ubiorem ani zachowaniem czy też stylem bycia cech charakterystycznych dla swojej płci.

Osoby aseksualne mają takie same potrzeby emocjonalne jak osoby odczuwające pożądanie. Budują bliskie relacje przyjacielskie, chodzą na randki, imprezują ze znajomymi. Pożądanie seksualne zastępują często chęcią poznania kogoś lepiej, zbliżenia się w sensie emocjonalnym, przyjacielskim. Na podstawie tego nieseksualnego pociągu do określonych osób mogą identyfikować się jako homo-, hetero- lub biseksualiści. Część osób aseksualnych masturbuje się okazjonalnie, nie mają jednak pragnienia nawiązania relacji seksualnej z drugą osobą.

Obecnie wyróżnia się kilka grup osób aseksualnych ze względu na orientację romantyczną. I tak wymienić można m.in. osoby aromantyczne, czyli nie przejawiające pociągu romantycznego do nikogo, heteroromantyczne – pociąg romantyczny ukierunkowany na osoby płci odmiennej, homoromantyczne – kiedy jest ukierunkowany na przedstawicieli tej samej płci, demiromantyczność – kiedy pociąg pojawia się dopiero po zbudowaniu głębokiej więzi.

Ważne jest odróżnienie aseksualności od awersji seksualnej, czyli niechęci do seksu. Może być wywołana przez traumatyczne zdarzenie (gwałt, molestowanie seksualne) oraz przez rygoryzm religijny i wpajane od dzieciństwa czy wczesnej młodości przekonanie, że seks jest czymś brudnym, grzesznym i zwierzęcym. Zanik potrzeb seksualnych może tez pojawić się na jakimś etapie życia, np. po urodzeniu dziecka, rozstaniu, w wyniku problemów ekonomicznych, etc. Jeśli osoba do tej pory aktywna seksualnie całkowicie traci zainteresowanie seksem i utrzymuje się to kilka miesięcy, powodując jednocześnie duży dyskomfort, należy zgłosić się do specjalisty, aby określić tego przyczynę.

Leave a Reply

%d bloggers like this: