Seksualność a menopauza

Na początku odpowiedzmy sobie na pytanie, czym jest menopauza. Klimakterium, przekwitanie, menopauza… wszystko to oznacza ostatnie krwawienie miesiączkowe w życiu kobiety odzwierciedlające naturalne konsekwencje procesu starzenia się związanego ze stopniową i nieodwracalną utratą funkcji pęcherzyków jajnika. Rozpoznaje się je jeśli przez 12 kolejnych miesięcy nie występuje miesiączka przy jednoczesnym braku przyczyn chorobowych tego stanu. Wiek wystąpienia menopauzy przypada średnio na 50 rok życia, jednak może on się wahać między 40 a 58 r.ż. Etap przejściowy, poprzedzający klimakterium, nazywany jest okresem menopauzalnym i może się rozpocząć nawet kilka lat przed ostatnią miesiączką. Obejmuje okres bezpośrednio przed menopauzą oraz rok po niej.

Dysfunkcje w życiu seksualnym są częste u kobiet w okresie okołomenopauzalnym (jak donoszą badania, dotyczą około 40% kobiet). Do najczęściej zgłaszanych problemów należy suchość pochwy, dyspareunia, czyli bolesność stosunku oraz obniżenie libido.

W przypadku problemów seksualnych tego okresu za najważniejsze zjawisko uznaje się atrofię sromu i pochwy, będąca objawem zespołu urogenitalnego okresu menopauzy. Do dwóch najczęściej objawów tego zespołu zalicza się suchość pochwy i dyspareunię oraz dysfunkcje dna miednicy. Symptomy te znacząco obniżają jakość życia seksualnego i dotyczą nawet połowy kobiet w okresie okołomenopauzalnym. Analizy dostępnych badań wskazują, że większość funkcji seksualnych ulega pogorszeniu lub osłabieniu wraz z postępem menopauzy: obniża się ochota na seks, stosunki odbywają się rzadziej, a ze względu na niedostateczne nawilżenie pochwy mogą powodować bolesność.

W etiologii zaburzeń seksualnych okresu menopauzy wyróżnia się cztery grupy czynników:

  • biologiczne – związane ze zmianami hormonalnymi oraz anatomicznymi w obrębie narządów płciowych, stanem zdrowia oraz przebytymi chorobami i interwencjami medycznymi
  • psychologiczne – kompleksy i obniżona samoocena, poczucie mniejszej atrakcyjności, stany depresyjne, przekonania na temat seksualności
  • interpersonalne – mogą to być konflikty z partnerem, dysharmonia seksualna, problemy z komunikacją, brak dostępności partnera seksualnego (np. na skutek rozwodu lub choroby)
  • społeczno-kulturowe – status socjoekonomiczny, wiara, mity i stereotypy

Diagnostykę funkcji seksualnych przeprowadza się za pomocą badania podmiotowego, czyli wywiadu, najczęściej przeprowadzanego przez psychologa-seksuologa. Drugą częścią diagnostyki jest badanie fizykalne ginekologiczne, które może być przeprowadzone TYLKO przez lekarza. Idealnie jest, jeśli ginekolog ma również specjalizację z seksuologii, ponieważ będzie dużo bardziej wyczulony na problemy związane z seksem.

Wyróżnia się również termin “sztuczna menopauza”. Określa się w ten sposób menopauzę spowodowaną np. chirurgicznym usunięciem jajników lub uszkodzeniu ich funkcjonowania w wyniki chemio- lub radioterapii.

Dlaczego ważna jest konsultacja ze specjalistą w przypadku dysfunkcji seksualnych? Ponieważ dzięki odpowiednio dobranemu leczeniu, treningom seksualnym oraz psychoterapii, możliwe jest lepsze przystosowanie do zmian zachodzących w seksualności, odkrywanie na nowo swojego ciała w kolejnym etapie życia i pełne cieszenie się nim.

Leave a Reply

%d bloggers like this: