Transseksualizm

Płeć odgrywa ważną rolę w kształtowaniu się tożsamości indywidualnej, obrazu Ja jednostki. Do płci przypisane są określone role, cechy, zachowania, stereotypy, które pozwalają naszym procesom poznawczym korzystać z „dróg na skróty”. Stanowi również określoną kategorię społeczną, niejako narzuca nam przynależność do danej grupy – kobiet lub mężczyzn.

Amerykański psycholog Martin Seligman wyróżnił 5 warstw życia erotycznego.

  1. Tożsamość płciowa, czyli świadomość bycia kobietą lub mężczyzną. Jest to najgłębsza warstwa seksualności
  2. Orientacja psychoseksualna, czyli trwały, odczuwany wewnętrznie popęd i pożądanie osób płci tej samej lub odmiennej. Jest zbiorem zachowań, emocji, fantazji, życiowych i seksualnych preferencji
  3. Preferencje i zainteresowania seksualne
  4. Rola płciowa – publiczne wyrażanie tożsamości płciowej związane z akcentowaniem swojej kobiecości lub męskości
  5. Funkcjonowanie seksualne

Im niższa warstwa, tym bardziej jest zależna od czynników biologicznych, wrodzonych i tym mniej poddaje się kontroli i leczeniu. Warto wspomnieć, że jakiekolwiek „leczenie” bądź „próba zmiany” orientacji psychoseksualnej jest niemożliwa, stanowi również nadużycie zaufania do zawodu psychologa.

Zaburzenie na pierwszej warstwie określane jest jako transseksualizm i oznacza niezgodność biologicznych i społecznych wyznaczników płci z płcią odczuwaną. Taka osoba będzie się czuła „kobietą uwięzioną w ciele mężczyzny” bądź odwrotnie – „mężczyzną uwięzionym w ciele kobiety”. Pojawi się również chęć doprowadzenia ciała za pomocą leczenia hormonalnego oraz zabiegów chirurgicznych do możliwie zbliżonego do ciała typowego dla reprezentanta/reprezentantki płci odczuwanej. Tożsamość płciowa ma swój początek w rozwoju prenatalnym, jest więc niezależna od woli jednostki i niezmienna. Aby móc mówić o transseksualizmie, odczuwana niezgodność między biologicznymi wyznacznikami płci a płcią odczuwaną musi trwać co najmniej dwa lata.

Konflikt tożsamości płciowej może powodować szereg problemów emocjonalnych i w zachowaniu – zaburzenia depresyjne, obniżoną samoocenę, poczucie odmienności, autoagresję, myśli, tendencje i próby samobójcze, nadużywanie alkoholu lub środków psychoaktywnych jako strategię radzenia sobie z trudnościami, konflikty w bliskich relacjach, poczucie odrzucenia.

W jaki sposób przebiega diagnostyka transseksualizmu?

Diagnostykę w przypadku transseksualizmu możemy podzielić na dwie części – medyczną i psychologiczną. Do diagnostyki medycznej zaliczamy badanie kariotypu, czyli ustalenie płci genetetycznej, następnie badanie USG celem ustalenia płci gonadoforycznej, czyli płci wewnętrznych narządów płciowych – jąder lub jajników. Kolejnym etapem jest ustalenie płci genitalnej poprzez badanie ginekologiczne lub andrologiczne. Lekarz zleca również badanie ośrodkowego układu nerwowego np. tomografię aby wykluczyć zmiany organiczne. Pacjent musi odbyć również minimum dwie konsultacje psychiatryczne. Z kolei spotkania z psychologiem pełnią trzy ważne funkcje. Po pierwsze, diagnostyczną – aby zbadać osobowość pacjenta i jego cechy. Po drugie wspierającą – podczas coming-outu, funkcjonowania w roli oraz przechodzeniu przez proces tranzycji, czyli korekty płci. Terapia z psychologiem-seksuologiem ma również funkcję informacyjną – co będzie działo się na kolejnych etapach diagnostyki i tranzycji.

Postępowanie medyczne w przypadku transseksualizmu

Pierwszym etapem jest test realnego życia, czyli życie jako osoba płci odczuwanej. Trwa zwykle 12-24 miesiące i jest niejako konfrontacją pacjenta z funkcjonowaniem w pożądanej roli. Oczekuje się dobrego funkcjonowania społecznego, zawodowego i/lub szkolnego. Drugi etap, trwający równolegle z testem realnego życia to leczenie hormonalne, które prowadzi do zmian w zakresie owłosienia, rozkładu tkanki tłuszczowej, zmiany głosu. K/M poddają się również obustronnej mastektomii, czyli usunięciu piersi. Etapem budzącym trudne emocje w pacjentach jest moment sądowego ustalenia płci, co odbywa się poprzez pozwanie rodziców o błędne ustalenie płci. Chociaż powinno to być jedynie formalnością, niejednokrotnie proces ciągnie się dość długo i powoduje ogrom przykrych emocji zarówno dla pacjenta/pacjentki, jak i bliskich. Dopiero po sądowej zmianie płci możliwe jest poddanie się zabiegom chirurgicznym. W przypadku K/M będzie to usunięcie macicy wraz z przydatkami, wytworzenie pseudoprącia i protezowanie go oraz wszczepienie protez jąder. Natomiast w przypadku M/K będzie to usunięcie jąder i prącia i wytworzenie pochwy. Proces korekty płci można rozpocząć dopiero po ukończeniu osiemnastego roku życia.

Kilka słów na koniec

Warto pamiętać, że transseksualizm nie jest kaprysem, manierą czy chwilową modą, jak może wydawać się przedstawicielom niektórych środowisk. Jest zaburzeniem na najgłębszej warstwie naszej seksualności, które powoduje istotne klinicznie cierpienie jednostki. Sam proces tranzycji, czyli korekty płci bardzo często jest okupiony dyskomfortem i cierpieniem – z jednej strony fizycznym, ze względu na szereg zabiegów chirurgicznych, z drugiej – psychicznym, wynikającym z uprzedzeń, braku wsparcia społecznego, bagatelizowaniem sprawy przez najbliższych bądź ich odwróceniem się.

Gdzie możesz zdobyć więcej informacji na temat transseksualizmu?

http://transfuzja.org/
http://wsparcie.transoptymista.pl/

Leave a Reply

%d bloggers like this: